Ka diçka në mënyrën se si një fjalë mban brenda vetes një vend të tërë. Gegnishtja nuk është thjesht një theks; është një hartë e maleve, e oborreve dhe e bisedave që u trashëguan pa u shkruar kurrë.
Kur dëgjon dikë të flasë gegërisht në një treg të Prizrenit, nuk dëgjon vetëm tinguj — dëgjon shekuj. Çdo zanore e gjatë është një kufi i kapërcyer, çdo bashkëtingëllore e fortë është një kujtesë e mbajtur gjallë.
Një hartë e padukshme
Pyetja që na ndjek nuk është nëse dialekti do të mbijetojë, por çfarë do të thotë të shkruash sot në një gjuhë që për shumë kohë u mësua të mos shkruhej. Kjo është pyetja që e themeluam Gegnin për ta ndjekur.
“Çdo zanore e gjatë është një kufi i kapërcyer.”
Letërsia jonë e re po e merr përsipër këtë barrë me një lehtësi që do t'i kishte habitur paraardhësit. Romanet shkruhen në standard, por personazhet flasin ashtu siç flasin gjyshet — dhe lexuesi e ndjen ndryshimin.
Çfarë mbetet kur shkruajmë
Ndoshta kjo është gjithçka që mund të kërkojmë nga një botim: të mbajë bisedën të hapur, ta lërë gjuhën të frymojë, dhe të mos ngutet kurrë drejt një përfundimi që do ta mbyllte derën.